Słuchać, żeby usłyszeć

Paweł Dobrowolski i Konrad Szpindler są katolikami. Od 15 lat budują swój związek. W lipcu powiedzieli sobie „tak” na całe życie i stali się mężami. Mówi Konrad: Kochamy się i chcemy być razem. Uważamy, że nasz związek jest wielką wartością Mówi Paweł: przez wiele lat wierzyłem, że jeśli będę się dużo modlić i medytować wyrosnę z bycia gejem Jak reagują, kiedy słyszą, żeby „prywatnie robili sobie w domu, co chcą, ale niech nie opowiadają o tym publicznie i nie domagają się specjalnych praw”? Co myślą, kiedy słyszą, że Kościół „podchodzi z wrażliwością do osób LGBT+, ale nie akceptuje ich grzesznego życia”? Czemu mówią o perwersyjnym zafiksowaniu Kościoła na sferze seksualnej? Dlaczego uważają, że odmawianie ludziom takim jak oni możliwości normalnego przyjmowania sakramentów jest błędem? Rozmawiamy o ich życiowej i duchowej drodze, odkrywaniu tożsamości i reakcjach ich rodzin oraz bliskich na ich wybory. O tym kto komu się oświadczył, dlaczego postanowili wziąć ślub i jak on wyglądał. W pewnym momencie Paweł…

To jest spotkanie, które na zawsze zostawi ślad w moim sercu. Natalia de Barbaro wychowała się w domu, w którym do wiary podchodziło się poważnie. Na studiach jej mistrzem i spowiednikiem został legendarny dominikanin Jan Kłoczowski OP. Mówi, że Kościołowi zawdzięcza wiele dobrego. Ale równocześnie nie boi się głośno mówić o elementach nauczania Kościoła rzymskokatolickiego, które uważa za absurdalne i skandaliczne. Przez lata narastało w niej napięcie i niezgoda, które ostatecznie doprowadziły do jej odejścia z Kościoła. Dlaczego podjęła taką decyzję? Z którymi konkretnie częściami nauczania się nie zgadza? Czemu mówi, że Kościół robi kobietom krzywdę w kontekście seksualności i ciała? Z jakiego powodu długo bała się, że wyląduje w piekle? Jak wyglądała kiedyś i jak wygląda dziś jej droga duchowa? Natalia opowiada mi o historiach bardzo intymnych: łzach, które polały się po jej policzkach, kiedy zrozumiała, że już nie znajduje dla siebie miejsca w Kościele i o wydarzeniu, w trakcie którego poczuła bardzo…

Manfred to jest taki ksiądz, który podejmuje się misji niewyobrażalnych. Takich, które wielu z nas nie mieszczą się w głowie. Jest Niemcem, ale od ponad 30 lat mieszka w Oświęcimiu. I wsłuchując się w głos ziemi Auschwitz, stara się budować mosty pojednania i miłości tam, gdzie wielu widzi mury wrogości i nienawiści. Często powtarza, że ostatnie słowo nie może należeć do zła. I to właśnie ta myśl popycha go do działania również w kontekście wojny, która toczy się za naszą wschodnią granicą. Utrzymuje kontakty zarówno z Rosjanami i Ukraińcami. Ma przyjaciół wśród jednych i drugich. W ostatnich latach odwiedzał ludzi w obu krajach. Co tam zobaczył i usłyszał? Napisał też otwarty list do chrześcijan w Rosji. Po co to zrobił i jakie myśli w nim zawarł? W pewnym momencie naszego spotkania mówi mocno: „Ta cholerna wojna musi się skończyć. Nie ma dyskusji” i zaraz dodaje: „Ale nie wierzę, że się skończy, jeśli będziemy się koncentrować tylko na tym, żeby używać coraz więcej broni”. Manfred zadaje bardzo ważne…

Dorota i Sebastian wywrócili swoje życie do góry nogami. A mieli dobre, poukładane życie. Ona lekarka, on ekspert w międzynarodowej firmie. Oboje po 40-tce, w małżeństwie od 24 lat, 4 dzieci, 2 psy i kot. Nie omijały ich jednak trudności. On zachorował na nowotwór, ona drżała o to, jak sobie poradzą, jeśli jego zabraknie. Ten kryzys nie powstrzymał ich przed wyruszeniem w bardzo nietypową drogę. W 2024 razem ze swoimi dziećmi wyjechali do Taizé. I są tam do dziś. Dlaczego wyjechali? Co tam robią? Jak wygląda ich codzienność? Jak ta decyzja i doświadczenie funkcjonowania w ekumenicznej wspólnocie wpływają na ich myślenie, życie duchowe i rodzinne? Jak z tak dużą zmianą radzą sobie ich dzieci? Co robią w nich spotkania z ludźmi z różnych wyznań chrześcijańskich, religii i kultur? Jak zmieniają ich serca kontakty z muzułmanami i uchodźcami? Czemu w swoim domu przyjmują buddystów? Dlaczego uważają, że w przestrzeni duchowej tak ważna jest cisza? Czemu mówią, że w Kościele w Polsce jest za dużo nauczania a za…

Szymon był katolickim księdzem. Kiedy się poznaliśmy był jeszcze diakonem. Widziałem w nim zapał do działania z ludźmi, poważne podejście do wiary i powołania, miłość do liturgii. Dlaczego chciał zostać księdzem? Dlaczego odszedł? Czemu mówi, że obie decyzje były dobre? „Widziałem coraz wyraźniej, że tu gdzie jestem nie czuję się bezpiecznie” - mówi w naszej rozmowie. I dodaje: „Było już tak, że szedłem do lasu, patrzyłem na gałęzie i zastanawiałem się, gdzie można...” Co doprowadziło go do takiego stanu? Kiedy księża odchodzą, wiele osób potrafi brutalnie podsumować ich decyzję słowami: zdradzili, zawiedli, pogubili się. Czy na pewno tak jest? Życie bywa o wiele bardziej złożone. Szymon z jednej strony opowiada mi o tym, co w posłudze prezbiteratu było dla niego najpiękniejsze. Ale też o systemie i braku wrażliwości, które go emocjonalnie wykończyły. O ważnych relacjach ze świeckimi i o przełożonych, którzy nie okazali mu wsparcia, kiedy go najbardziej potrzebował. Mimo, że sam odszedł, mówi, że wcale się…

Artur jest człowiekiem, którego podziwiam. Kiedy się urodził nazwano go Barbarą, ale on głęboko w sercu czuł, że jego tożsamość jest inna. Jest osobą transpłciową. Bardzo zależało mi, żeby się z nim spotkać i porozmawiać, bo głos osób transpłciowych jest zdecydowanie zbyt mało słyszany w Kościele. Podziwiam go za jego spokój, życiową mądrość i odwagę. Artur jest chrześcijaninem mocno zaangażowanym w budowanie bezpiecznych przestrzeni dla wierzących osób LGBT+. Jednym z założycieli Wiary i Tęczy. Z zawodu lekarzem. W 2011 roku był inicjatorem napisania listu do Benedykta XVI. Była to reakcja na wypowiedź papieża, która bardzo go zabolała. Sygnatariusze listu zaapelowali do Benedykta o potępienie aktów przemocy, tortur i morderstw dokonywanych na osobach LGBT+. Rozmawiamy o jego przejmującej i nieoczywistej życiowej drodze. W pewnym momencie Artur mówi: „Opowiadam swoją historię, dlatego, żeby ludzie, którzy myślą, że transpłciowość jest fanaberią, którą da się wyleczyć albo czymś, co zniknie jeśli ktoś się…

W chwili, w której skończyliśmy nagrywać naszą rozmowę, ścisnęło mnie w gardle, a w oczach pojawiły się łzy. Popłakałem się. Ta zaskakująca mnie samego reakcja była wynikiem dwóch silnych emocji, które pracowały w mojej głowie i w moim sercu. Z jednej strony podziwu dla osoby, która miała odwagę zmierzyć się z pytaniem o to, jak chce, żeby dalej wyglądała jej droga duchowa i świadomie podjąć niełatwą decyzję. Z drugiej smutku, że to czego szukała i potrzebowała, nie odnalazła w naszej rzymskokatolickiej wspólnocie. Z Pauliną Model poznaliśmy się w 2012 roku na rekolekcjach autostopowych. Wielokrotnie nasze ścieżki przecinały się w klasztorze dominikanów na Stolarskiej w Krakowie. Przez 6 lat była w neokatechumenacie. Dziś dokonuje konwersji do Kościoła ewangelicko-augsburskiego. Dlaczego to robi? Czemu mówi, że w neokatechumenacie brakowało jej powietrza? Czego jej brakuje w Kościele rzymskokatolickim? Za czym będzie tęsknić? Co chce powiedzieć tym, którzy w nim zostają? Paulina jest również antropolożką…

Pierwszy raz gościem mojego podcastu jest diecezjalny ksiądz. Mieszka w zwykłym mieszkaniu w bloku w Legionowie pod Warszawą. Na swoje utrzymanie zarabia pracując na uczelni. Żyje „na banicji”, bo w swojej diecezji jest niepotrzebny i niezbyt mile widziany. Prawdopodobnie ma to coś wspólnego z tym, że odważył się otwarcie reagować na nadużycia i zaniedbania lokalnych biskupów. Był jedynym księdzem, który pod imieniem i nazwiskiem mówił o mobbingu i skandalicznych zachowaniach abp. Sławoja Leszka Głódzia. Jakiś czas temu mocno mu się dostało z różnych stron za to, że pobłogosławił pary LGBT. Rozmawiamy o relacji między posłuszeństwem w Kościele a prymatem sumienia. Kiedy posłuszeństwo ma sens, a kiedy staje się narzędziem używanym do łamania ludzkich sumień? W jakich sytuacjach możemy, a nawet powinniśmy przeciwstawiać się działaniom przełożonych? Ksiądz Adam Świeżyński opowiada mi o tym, jak rozumiał swoje powołanie na początku swojej drogi, kiedy wstępował do seminarium, jak rozumie je dzisiaj i jak stara…

Marek Durski prywatnie jest bratankiem brata Marka z Taizé (kto mnie zna, ten wie, że brat Marek był jedną z osób, które najbardziej wpłynęły na moją wrażliwość i drogę duchową). Również prywatnie od kilku lat mocno angażuje się w pomoc uchodźcom i migrantom. Wolontariacko działa w lasach na polsko-białoruskiej granicy, gdzie razem z innymi osobami stara się ratować ludzi. Współprowadzi program Przestrzeń Dobrej Integracji. Głównym celem tego programu jest wsparcie w pierwszych miesiącach dochodzenia do samodzielności osób z doświadczeniem migracji, które wyrażają chęć pozostania w Polsce. W tym momencie z takiej pomocy korzysta osiem osób z Sudanu i jedna z Demokratycznej Republiki Kongo. Organizował też pomoc w jednym z Tymczasowych Ośrodków dla Cudzoziemców w naszym kraju oraz w obozie dla uchodźców na Lesbos, w którym trzy razy spędził - wraz ze swoją żoną i synami - okres Bożego Narodzenia. Dlaczego Marek robi to co robi? Czemu angażuje się w pomoc tak mocno akurat na tym odcinku? Czego doświadczył w…

Andrzej od prawie 50 lat jest zakonnikiem. Ale takim trochę nietypowym. Kiedy wiele lat temu zaczął zastanawiać się nad swoim powołaniem, w jego sercu pojawiła się taka myśl: chciałbym być takim księdzem albo zakonnikiem, który nie będzie żył gdzieś obok, oddzielony od świeckich, ale razem z nimi. Chciałbym z nimi pracować i normalnie zarabiać na swoje utrzymanie. I dzięki temu być bliżej nich i lepiej rozumieć ich pytania, codzienne wyzwania i problemy. Co więcej - miał równocześnie intuicję, że wszystkie tzw. „usługi duchowe” powinny być darmowe. „Bo darmo otrzymaliśmy, więc darmo powinniśmy dawać. A nie za pieniądze” - mówi. Jak pewnie się domyślacie, dość szybko zderzył się ze ścianą. Od mistrza nowicjatu jezuitów usłyszał, że musi sobie wybić takie pomysły z głowy i że taka droga jest niemożliwa. Ale Andrzej się nie poddawał, był uparty w swoich poszukiwaniach i ufał swojemu sercu. I dzięki temu udało mu się odnaleźć wspólnotę, w której może żyć, tak jak mu się od początku marzyło. Jest zakonnikiem,…

Julia Osęka studiuje teologię i fizykę w Filadelfii. Wcześniej przez 20 lat mieszkała w Polsce. Mocno zaangażowana w życie Kościoła. Ministrantka i zakrystianka. Była najmłodszą uczestniczką zakończonego niedawno Synodu, jedyną świecką Polką, jednak wysłaną do Watykanu nie przez polski Kościół, ale jako delegatka Ameryki Północnej. Rocznik 2001, więc chciałem się dowiedzieć, co taka młoda kobieta myśli o Kościele, jak się w nim odnajduje w co i jak wierzy. I dlaczego mówi o sobie, że jest feministką. Które wydarzenia na synodzie zbudowały w niej nadzieję, a które budziły niezgodę i niepokój? Co ma na myśli, kiedy mówi o problemie patriarchatu i klerykalizmu w naszej wspólnocie? Dlaczego jej rówieśnicy mają problem ze spowiedzią? Dlaczego odchodzą z Kościoła? Na co nie ma w nich zgody i przeciwko czemu się buntują? Czy się z nimi zgadza? Gdzie widzi dziś działanie Ducha Świętego? Julia szczerze i odważnie mówi o zmianach, jakich potrzebuje nasza wspólnota i dodaje: „Nie będę na nie czekać w milczeniu”.…

Do nagrania tej rozmowy obaj siadaliśmy zestresowani. Bo wiedzieliśmy, jak delikatnych i trudnych spraw będziemy w niej dotykać. Równocześnie czuliśmy, że warto to zrobić. A ja miałem głębokie przekonanie, że właśnie dla takich rozmów - pokazujących nieoczywiste i bardzo złożone ludzkie historie - stworzyłem podcast „Słuchać, żeby usłyszeć”. Z Pawłem Rakowskim SJ poznaliśmy się wiele lat temu, kiedy on stawiał swoje pierwsze kroki w zakonie jezuitów, a ja byłem początkującym dziennikarzem. Od tego czasu wiele się zmieniło. Paweł jest katolickim księdzem. W zakonie, z którego właśnie odchodzi, spędził prawie 20 lat. Dziś otwarcie mówi, że jest gejem. Wcale nie chciał odchodzić z Towarzystwa Jezusowego. Chciał żyć w prawdzie i równocześnie wspierać wierzące osoby LGBT+, ale kiedy zaczął o tym mówić, pojawiły się problemy. Władze zakonne wywierały na niego naciski i próbowały zmuszać do milczenia. Spotkaliśmy się, żeby o tym wszystkim na spokojnie porozmawiać. O jego drodze duchowej, odkrywaniu prawdy o własnej…

Czy mamy w Polsce, w rzymskokatolickim Kościele, siostrę, która wprost wyraża to, że nie rozumie, dlaczego święcenia dla kobiet są blokowane przez kościelne władze i jasno stwierdza, że siostry / kobiety są często traktowane w naszej wspólnocie jak ludzie gorszej kategorii? Która nie boi się mówić krytycznie o biskupach i potrafi otwarcie opowiadać o swoich przykrych doświadczeniach w kontaktach z księżmi? Z którą można wspólnie poszukać odpowiedzi na pytanie o to, jak przestać się bać i zacząć głośno mówić o zmianach, jakich potrzebujemy w Kościele? Która potrafi powiedzieć, że czasem odejście z Kościoła może być czymś dobrym, co pomoże nam ocalić naszą wiarę? I jeszcze na dokładkę nie mieszka w klasztorze, a w zwykłym mieszkaniu w kamienicy i nie chodzi w habicie, tylko w dżinsach? A przy tym wszystkim z pasją opowiada o swoim powołaniu i relacji z Bogiem? Otóż mamy. Nazywa się siostra Barbara Radzimińska, a ja mam ogromną przyjemność zaprosić Was do wysłuchania naszej rozmowy. Na zachętę krótki fragment…

Dziewczyna została potwornie skrzywdzona przez księdza. Nie tylko wykorzystał ją seksualnie, ale też w perfidny sposób zdobył zaufanie jej rodziny, więc mógł być cały czas blisko niej. Znęcał się też nad nią, mówiąc w trakcie mszy z ambony rzeczy, których nikt inny nie rozumiał, które były szyfrem skierowanym tylko do niej i miały ją jeszcze bardziej niszczyć psychicznie. Ta sama dziewczyna przeszła niesamowitą drogę, która pozwoliła jej odnaleźć wewnętrzną wolność. Ta sama dziewczyna mówi dziś, że Kościół jest jej ukochanym domem. Ta sama dziewczyna chce głosić światu nowinę o Bogu, który jest dobry. Ta sama dziewczyna chce dawać świadectwo o miłości, która jest większa niż śmierć. Wiem, że może się to Wam wydawać niemożliwe. Ja też tak pomyślałem, kiedy pierwszy raz się do mnie odezwała. Pomyślałem, że mnie ktoś po prostu wkręca. Ale ta dziewczyna istnieje. Nazywa się Tośka Szewczyk i dla mnie jest prawdziwą bohaterką. Ogromnie się cieszę, że na początku sierpnia udało mi się ją odwiedzić i poznać na żywo.…

Materiał powstał dzięki wsparciu mich Patronek i Patronów. Tu możesz wesprzeć powstanie kolejnych podcastów: https://patronite.pl/piotrzylka *** Nasze ścieżki przecięły się w świecie około-dominikańskim. Z zaciekawieniem śledziłem jej wypowiedzi, w których opowiadała o swoim podejściu do wiary i Kościoła. Lubię słuchać jej utworów. Wyczuwam w nich coś prawdziwego i pięknego. I głęboko rozumianą wolność. To właśnie jedna z jej piosenek doprowadziła do naszego spotkania. Kiedy usłyszałem „Wielką ciszę”, postanowiłem się odezwać i zaproponować rozmowę. Trochę nam zeszło z koordynacją kalendarzy, ale w końcu się udało i pod koniec czerwca usiedliśmy razem z Bovską przy stole, włączyliśmy dyktafon i zaczęliśmy nagranie. Rozmawiamy o wartościach, którymi kieruje się w swojej twórczości i życiu prywatnym, o jej drodze wiary i procesie zmian w podejściu do Kościoła. Ale przede wszystkim dotykamy mega trudnego doświadczenia, jakim jest mierzenie się z problem niepłodności. Jak ono na nią wpłynęło, jakie wyzwania…

Ojciec Tomasz Gaj jest dominikaninem, psychologiem i psychoterapeutą. Przyjaźni się z siostrami i z chłopakami z Broniszewic. Był z nimi w najtrudniejszych chwilach. Wspierając swoją wiedzą i doświadczeniem. To właśnie do niego pojechałem po głośnym wywiadzie z krakowskim biskupem, w którym Marek Jędraszewski podzielił się między innymi swoimi dziwnymi przemyśleniami na temat psychologii, psychoanalizy i psychoterapii. Nagraliśmy długą, wielowątkową rozmowę o relacjach między przestrzeniami wiary i psychologii. Również o tym, jak emocjonalnie odnajdywać się w Kościele, który zawodzi i rani. Szukamy odpowiedzialnych odpowiedzi na trudne pytania.

To jest rozmowa, do której zbieraliśmy się przez 3 lata. I ogromnie się cieszę, że w końcu możemy się nią z Wami podzielić. Kiedy w grudniu 2020 roku Maciek - którego poznałem lata wcześniej, jako osobę zaangażowaną w ewangelizację i promowanie wartości pro-life - ogłosił publicznie, że odchodzi z Kościoła, bardzo mnie to poruszyło. Wysłałem mu wtedy taką wiadomość: „Dzięki za Twoją szczerość. Perspektywy nieznanego i niewiedzenia są mi mega bliskie. Trzymaj się dzielnie”. W tamtym okresie sam mierzyłem się z własnym kryzysem bycia w Kościele i również ruszałem w nieznane, po 11 latach odchodząc z redakcji DEON.pl. Kilka miesięcy później zaproponowałem Maćkowi i jego żonie Natalii nagranie podcastu. Chciałem się z nimi spotkać, bo bardzo cenię ich wrażliwość. Byłem też - i wciąż jestem - przekonany, że my katolicy musimy uważnie wsłuchiwać się w to, co mają do powiedzenia ludzie, którzy odchodzą z naszej wspólnoty. Wtedy - z rożnych powodów - nasze spotkanie nie doszło do skutku. Dalej jednak z dużym…

Od wielu miesięcy z coraz większym zaciekawieniem śledziłem jego działania. Dostrzegłem w nich kilka elementów, które mi mocno zaimponowały. Bo zobaczyłem zakonnika i księdza, który nie boi się otwarcie (a nie chowając się za ogólnikowymi i bezpiecznymi hasełkami) nazywać patologiczne mechanizmy i zachowania w Kościele (w tym również we własnym zakonie). Duszpasterza, który stara się wspierać osoby wykluczane, poniżane i ranione w naszej wspólnocie oraz z szacunkiem odnosi się do tych, którzy z niej odeszli. Człowieka zakochanego w Jezusie, z pasją i wrażliwością dzielącego się Ewangelią oraz poszukującego zdrowej, pięknej duchowości. Jakiś czas temu zapytałem go, czy odważyłby się ze mną porozmawiać o problemach i wyzwaniach stających przed Kościołem w Polsce, ale tak do bólu szczerze, bez unikania najtrudniejszych tematów i z odniesieniem się do konkretnych wydarzeń i osób. Mimo hejtu, jakiego w odpowiedzi na jego różne działania i wypowiedzi doświadczał już nie raz, Maciej Biskup OP przyjął moje…

„Mam wrażenie, że biskupi się nas boją. Boją się dopuścić kobiety do władzy, decyzyjności. Najchętniej widzieliby nas tylko w roli matek i strażniczek domowego ogniska, zamkniętych w domach. Ewentualnie przychodzących do kościoła, no bo ktoś w tych ławkach musi siedzieć i do kogoś trzeba mówić. Ale nie chcą, żebyśmy miały wpływ na cokolwiek”. To słowa Justyny, która w domu zamknąć się biskupom nie da. Jest odważną kobietą, katoliczką głośno mówiącą o dyskryminowaniu kobiet w Kościele, chcącą innego, bardziej ludzkiego, bliskiego i wrażliwego Kościoła. Stara się go budować i walczy o niego konsekwentnie. I mimo, że wiele razy zderzyła się ze ścianą, nie poddaje się. Kiedy władze archidiecezji gdańskiej ignorowały skrzywdzonych, kryły pedofilię i kłamały publicznie, współorganizowała protesty pod biskupią kurią. Po drugiej części filmu braci Sekielskich „Zabawa w chowanego” zamieściła we włoskiej prasie apel do Franciszka nawołujący do interwencji papieża w polskim kościele i wyciągnięcia konsekwencji w…

Magda i Uschi są katoliczkami. Od 18 lat żyją w pięknym związku. Mówi Magda: „Dzięki Uschi doświadczyłam nawrócenia” Mówi Uschi: „Bóg postawił Magdę na mojej drodze. I to jest najlepsze, co mi się mogło przydarzyć w życiu” Obie mówią o sobie, że często bywają niewidzialne. Co to znaczy? Jak odkrywały swoją tożsamość? Jak reagowali ich bliscy na ich coming out? Jak radzą sobie z nauczaniem i praktyką traktowania osób LGBT+ w Kościele? Jakich zmian by chciały? Co się dzieje, kiedy przychodzi do nich ksiądz po kolędzie? Jak żyje im się w Polsce? Co je najbardziej boli? Jakie mają marzenia? Jestem im ogromnie wdzięczny za to, że wpuściły mnie do swojego świata i opowiedziały swoją historię. Szczególnie Magdzie, która jest bardzo introwertyczną osobą. Dawno nie słyszałem tak poruszającego świadectwa o wierze i miłości. Zapraszam Was do wysłuchania naszej rozmowy. *** Ten materiał powstał dzięki wsparciu moich Patronek i Patronów. Moja praca autorska i wszystkie inne działania są możliwe dzięki społeczności, która…

Trzymam w rękach zdjęcie Szymona. Widzę uśmiechniętego, szczęśliwego, pogodnego, pełnego życia faceta. Nic bardziej mylnego. „Nie mam bardziej radosnego zdjęcia. Mój uśmiech jest na nim tak przekonywujący, że do tej pory, jak ludzie je widzą, również się uśmiechają. A ja, w momencie kiedy mi je robiono, czułem się najgorzej na świecie, czułem się człowiekiem, który w ogóle nie zasługuje na to, żeby istnieć. Tego samego dnia miałem myśli rezygnacyjne, które są wstępem do myśli samobójczych. W takich momentach czujesz, że lepiej by było gdybyś nie istniał, gdybyś zniknął. To zdjęcie zrobiono mi w maju 2016 roku. Byłem na początku drugiego miesiąca leczenia depresji. Nie czułem jeszcze poprawy. Tak może wyglądać twarz kogoś, kto w środku naprawdę cierpi i woła o pomoc. Trudno w to uwierzyć? Moja towarzyszka nie odpuszczała. Pokazuję wam je, bo możecie nawet nie dostrzegać, ile osób dookoła was choruje, nie wiedząc jak o tym mówić”. Jak to możliwe? Co go doprowadziło do tak ciężkiego stanu? Gdzie i jaką pomoc…

Trudno opisać emocje jakie we mnie były, kiedy jechałem się z nią spotkać. Bo to nie jest łatwa historia z przyjemnym happy endem, do którego można się przytulić i nim ogrzać. Marzena przez kilka lat walczyła z chłoniakiem. Wydawało się, że walkę z nowotworem ma już za sobą, wróciła do normalnego życia. I wtedy przyszedł potężny cios. Rozległy rak płuc z przerzutami do mózgu. I ta najtrudniejsza wiadomość - Marzena ma już szansę tylko na leczenie paliatywne, wydłużające życie. Jak żyje się, kiedy jesteś młodą kobietą i wiesz, że nie masz szans na wyleczenie? Kiedy zostało ci kilka miesięcy, w najlepszym wypadku kilka lat. Gdzie możesz szukać nadziei? O czym marzysz? Jak to wszystko wpływa na twoją wiarę i niewiarę, relacje z bliskimi, związek z chłopkiem? Jak w takiej sytuacji nie zwariować w kontaktach z lekarzami? Jak zadbać o swoją psychikę? Jak nie poddać się załamaniu i depresji? O tym wszystkim i nie tylko rozmawiamy z Marzeną Erm. Piękną, mądrą, silną i odważną kobietą.

Chyba najlepiej jego historię streszczają tatuaże, które ma na rękach. Kiedyś na lewej było jasne przesłanie - CHWDP. W zasadzie dalej tam jest, ale teraz jest przykryte innymi tatuażami, na których widać Patryka z rodziną, wyciągniętą pomocną dłoń i sylwetkę pewnego znanego księdza "onkocelebryty". Patryk dzieciństwo i okres dojrzewania miał trudne - pijący ojciec, biednie w domu, złe towarzystwo, alkohol, używki, narkotyki, w konsekwencji przestępstwa i więzienie. Nie zmierzało to w dobrą stronę. Ale nagle, zupełnie niespodziewanie, wydarzyło się coś, co stało się momentem zwrotnym. "Przez przypadek" trafił za karę do puckiego hospicjum i spotkał w nim księdza Jana Kaczkowskiego. W trakcie ich pierwszego spotkania Patryk był na kacu i troch zjarany, ale ksiądz Jan go nie opieprzył. Zamiast tego zagadał z Patrykiem tak, że udało mu się dotrzeć do jego głowy i serca. Chciałoby się powiedzieć, że to historia, która nadaje się na scenariusz filmowy, ale w tym wypadku faktycznie się tak stało i relacja Patryka…

Z Izą znamy się od ładnych paru lat. Kiedy się poznaliśmy była jeszcze Nazarią. 18 lat spędziła w zakonie. Dziś jest osobą świecką. Pracuje, wynajmuje mieszkanie, żyje jak większość z nas. Ale robi też coś bardzo ważnego. Założyła i prowadzi Centrum Pomocy Siostrom Zakonnym. Jest kobietą, która całym sercem kocha Boga i odważnie szuka dróg do służenia innym. Rozmawiamy o jej drodze życiowej i duchowej oraz o poważnych problemach w żeńskich zgromadzeniach zakonnych, o których w Kościele nie mówi się głośno, co jest wielkim zaniedbaniem, bo nigdy nie powinno być przyzwolenia na systemowe nadużycia władzy, przemoc psychiczną, poniżanie, wykorzystywanie seksualne. Niestety wymienić można by jeszcze długo. Już w trakcie naszego pierwszego spotkania myśleliśmy o zrobieniu materiału, w którym dotknęlibyśmy tych trudnych tematów, z nadzieją, że uda nam się rozpocząć poważną dyskusję o problemach i potrzebach zmian w zakonach żeńskich w Polsce. Wtedy Iza - co jest smutne i symboliczne - bała się jeszcze wypowiadać…

Kilka miesięcy temu pojechał pomagać uchodźcom na granicy polsko-białoruskiej. Od wybuchu wojny organizuje pomoc dla Ukrainy. Na Triduum Paschalne pojechał do Lwowa karetką, która będzie ratować ludzi na froncie. Stara się promować ekologię integralną i uświadamiać jak ważne dla nas wszystkich jest ekologiczne nawrócenie. Prowadzi nieszablonowe inicjatywy angażujące bardzo różnych ludzi – wierzących i niewierzących, artystów, osoby wykluczane społecznie, młodszych i starszych. Zależy mu na budowaniu wspólnoty, która nikogo nie będzie wykluczać i przyjmuje każdego takim jaki jest. Na podstawie historii początków jego powołania można by napisać scenariusz filmowy. Taki, że wielu mogłoby nie uwierzyć, że to scenariusz oparty na faktach. Kiedy pytam go o to, jakim chce być księdzem, odpowiada: „Chciałbym być bratem, który nie przeszkadza Panu Bogu”. I dodaje, żebyśmy nie poddawali się beznadziei. A kiedy wszystko wokół wydaje się być ciemnością, starali się zapalać małe światła, które mogą dodawać otuchy.…

Z Miszą poznaliśmy się wiele lat temu w Taizé. Ale dopiero teraz podzielił się za mną swoją historią. Od kilku miesięcy pracowała we mnie myśl, żeby oddać głos osobie LGBT, która jest wierząca i – czasem wbrew wszystkiemu – wciąż uważa Kościół za swój dom. Misza od dziecka czuł, że jest „inny”. Ale środowisko, w którym dorastał, nie pomagało mu w zrozumieniu samego siebie. Wręcz przeciwnie. Jeśli będąc małym chłopakiem w szkole od rówieśników słyszysz o „pedałach”, a w Kościele, że jesteś złem, to nie masz bezpiecznych warunków do odkrywania prawdy o swojej orientacji. Kiedy Misza zrozumiał, że jest osobą homoseksualną, równocześnie uwierzył, że może się z tego wyleczyć. I „leczył” się przez kilkanaście lat. Aż doszedł do ściany i zrozumiał, że to droga donikąd. To jest historia o stopniowym odkrywaniu własnej tożsamości, latach walczenia z samym sobą, o przemocowym traktowaniu osób LGBT w społeczeństwie i w Kościele. I w końcu o odwadze, samoakceptacji, wierze w Boga, który nie jest tyranem, ale czułym…

"Jestem na spotkaniu z fascynującymi ludźmi. Poszłam z myślą, że będą mówić o podróżowaniu, a na sam początek walnęli takie świadectwo, że mi szczena opadła". Od tej wiadomości, którą dostałem jakiś czas temu od dobrej znajomej, rozpoczął się ciąg zdarzeń, który doprowadził do mojego spotkania z szaloną dwójką pięknych osób. Takich, z którymi spotkanie dodaje odwagi i rozbudza marzenia. Kasia i Łukasz mieli bardzo dobre prace, komfortowe mieszkanie i - jak to się mówi - poukładane życie. Jednak 3 lata temu, prawie z dnia na dzień, rzucili wszystko, kupili vana i… w nim zamieszkali. Od tego czasu są ludźmi drogi i - jak to cudnie określają - ich podwórkiem jest cały świat. To jest historia ludzi, którzy nie bali się zaryzykować wszystkiego i poszli za głosem serca. O tym, jak do tego doszło, w jaki sposób podejmuje się tak radykalne i szalone decyzje, o przygodach pięknych, ale czasem też niebezpiecznych, o życiu w związku w tak specyficznych warunkach i o tym, co z tym wszystkim ma wspólnego wiara i ikona…

Kiedy nagrywaliśmy naszą rozmowę pod koniec sierpnia, byliśmy mocno zaniepokojeni wieściami, które docierały do nas z polsko-białoruskiej granicy. Od tego czasu wiele się zmieniło. Polskie władze wprowadziły stan wyjątkowy, a na granicy giną ludzie. Ból zaczął mieszać się z przerażeniem. Jestem tym wszystkim głęboko wstrząśnięty. Równocześnie wierzę, że jeśli coś ma się zmienić, to trzeba oddawać głos świadkom miłości, takim jak brat Marek z Taizé. To człowiek, o którego wrażliwości i dobrym sercu przekonało się tysiące Polaków, z kilku pokoleń, którzy go spotkali na swojej drodze. Również ja zawdzięczam mu bardzo wiele. Spotkanie z nim prawie 20 lat temu ogromnie wpłynęło na to, jakim dziś jestem człowiekiem i jaką idę drogą. Od samego początku istnienia wspólnota z Taizé przyjmowała u siebie i pomagała uchodźcom i wykluczonym. Najpierw ukrywała żydów uciekających przed nazistami. Później pomagała niemieckim jeńcom, z którymi mało kto chciał mieć kontakt. W kolejnych latach w wiosce zamieszkali ludzie…

To najtrudniejsza rozmowa jaką odbyłem od kiedy zacząłem nagrywać podcasty. Kiedy nieco ponad rok temu, niedługo po premierze filmu braci Sekielskich „Zabawa w chowanego”, pierwszy raz spotkałem się z Jakubem Pankowiakiem, mimo potwornych zranień, jakich doświadczył w Kościele, Jakub miał w sobie wiele nadziei. Marzył o stanięciu przed polskim episkopatem. Wierzył, że jeśli podzieli się z biskupami doświadczeniem osoby skrzywdzonej, to poruszy ich serca i coś w nich zmieni. Niestety rzeczywistość boleśnie sprowadziła go na ziemię. Ostatnie 12 miesięcy to ciąg wydarzeń, które konsekwentnie zabijały jego wiarę. Spotkania z biskupami-urzędnikami, którzy nie potrafią wrażliwie traktować zranionych. Zderzenie z kuriami, które zamiast wspierać, traktują skrzywdzonych jak intruzów i próbują wymuszać milczenie. Druzgocące doświadczenie kontaktów z władzami kościelnymi bardziej dbającymi o swój wizerunek i interesy niż o los ludzi, których życie zostało złamane przez ich zaniedbania i krycie przestępców w sutannach.…

Kiedy skończyliśmy prace nad książką pozostał we mnie jakiś niedosyt. Bo czułem, że Eliza opowiedziała w "Siostrach z Broniszewic" kilka historii, które mnie rozwaliły na łopatki i wiedziałem, że chciałbym je jeszcze pogłębić, a w książce nie było już na to miejsca. Dlatego wróciłem do Broniszewic nagrać jeszcze tę jedną, długą rozmowę. Była zakochana na zabój w światowej gwieździe rocka, planowała z nim ślub, a została siostrą zakonną. Mówi, że relację z Szefem ma tak bliską, że żyją jak żona z mężem. I to dosłownie. Opowiada historie o znanych niekościelnych i niewierzących osobach, z którymi kontakt budzi w niej nadzieję. Mimo, że wielu może to gorszyć. I oczywiście o swoim synku Filipku i wspaniałych Chłopakach z Broniszewic, dla których jest w stanie zrobić absolutnie wszystko. Ale kryzys może rozłożyć na łopatki każdego. Dlatego Eliza odsłania też te trudniejsze momenty w jej życiu, które doprowadziły ją do depresji. Na koniec szukamy światła i nadziei. Bo przecież tam, gdzie są miłość i Ewangelia - a…

Paweł Domagała mówi o tym, co ukształtowało jego wrażliwość, o najważniejszych wartościach, o marzeniach, miłości, rodzinie i wierności. Oraz o wierze, poszukiwaniach, wątpliwościach, wkurzeniu na Kościół. Ale też o nadziej i wierze wbrew wszystkiemu. I o tym, jakim radykałem i fundamentalistą chce być. Jest do bólu szczery, nie boi się mówić rzeczy, za które obrywa mu się z różnych stron. Zapraszam Was na godzinną podróż w świat Pawła Domagały. Jak zawsze z nastawieniem na takie słuchanie, żeby naprawdę usłyszeć.

Był młodym chłopakiem, kiedy ponad 25 lat temu został wykorzystany seksualnie przez księdza Andrzeja Dymera. Od tego czasu doświadczył i wciąż doświadcza w Kościele takich rzeczy, które pewnie złamałyby większość z nas. Miał wszelkie podstawy do tego, żeby odejść i z hukiem zatrzasnąć za sobą drzwi. Wybrał jednak zupełnie inną drogę. Jest franciszkaninem, wrażliwym księdzem. Pojechałem na dwa dni do klasztoru na północy Polski, żeby go spotkać, posłuchać i spróbować dowiedzieć się, jak radził i radzi sobie ze wszystkim tym, co najtrudniejsze i najbardziej bolesne. Oraz gdzie szuka nadziei. Oto jego historia.

Jeszcze kilka lat temu była w gronie ambasadorów Światowych Dni Młodzieży w Krakowie. A jeszcze wcześniej bardzo chętnie zapraszaną na różne wydarzenia kościelne przez księży "chrześcijańską wokalistką". Dziś na jej zdjęciu profilowym zobaczysz czerwony piorun. Przeczytasz też odważne wpisy o tym, co ją boli w Kościele, na jakie patologie się nie godzi. Przyjechałem do Magdy, żeby zapytać ją o proces zmian, który w niej zaszedł w ostatnich latach.